Да, токму тоа би сакал да го видам. Вечерва во Даут Пашиниот Амам Британската Амбасада под покровителство на бројни спонзори од Македонија си направија свечен прием. На истиов присуствуваа премиерот и некои други видни политичари а и некои „великодостоинственици“ од МПЦ, се разбира и комплетната гарнитура од Британската Амбасада. Приемот беше обезбедуван од нивно приватно обезбедување од внатре а нашата полиција стоеше надвор од оградата, националното богатство, сликите и скулптурите внатре во Амамот не ги обезбедуваше никој.

Еве со што се занимава креативата во МТВ:

На 24 Јули 2002, на OSCON 2002, Lawrence Lessig одржал презентација за „интелектуалната сопственост“ и последиците врз креативноста и културата.

Посветено на сите оние кои се окулу нас, но никогаш не сакаме да ги забележиме.

Работеше во железара, барем работеше до денес, цели триесет и четири години, осум месеци и шестнаесет денови. Денес доби отказ, отказ после четири години одење во фабрика, четири изгубени години во лажни ветувања, во тапкања по рамо, четири години за кои работодавците не му ги плаќаа ниту придонесите, а камо ли да му дадат некоја пара за живот, освен понекогаш некоја илијадарка и пред избори две-три илијади. Како ќе ја погледне жена си, се прашуваше, но само за да не се запраша како ќе ја погледне малата ќеркичка, единствениот подарок кој го доби после многу години поминати во пробување. Како ќе ја погледене својата радост, како ќе ја нахрани, како... Не ни примети кога стигнал пред зградата во која што живееше со својата жена Донка, со својата шестгодишна ќеркичка Ана, на која веќе в лето ќе мора да и се купат тетратки, книги, моливи, линијари, чанта, и нешто нова облека ако даде господ. Зградата беше на неколку катови, сива, мрачна, со оддамна излупена боја и дополу излупен малтар од ѕидовите. Таванот прокиснуваше при секој дожд, но за среќа Филип живееше најдолу, онаму каде што водата неможеше да допре. Барем не од таванот.