Сјаам пак.
Треперам ко дете
неверувајки на својата среќа.
Сјаам со тебе.
И низ сето тоа
сепак знам
не сме веќе оние наивни деца.
Не си тој што го знаев
и знам, не сум ни јас истата.
Како смежуркани латици
се впиваме еден во друг
за боите да сјајнат пак.
Сепак еден ореол на свежина и радост
засекогаш исчезнал од нас.

На 24 Јули 2002, на OSCON 2002, Lawrence Lessig одржал презентација за „интелектуалната сопственост“ и последиците врз креативноста и културата.

Еден расказ за патешествието на група бугари во Македонија:
Патувањето е од 1 мај 2003 година и од тогаш многу нешта сигурно се имаат променето.
Во текстот се содржат многу историски белешки, како и опис на животот и ситуацијата во Македонија видени низ очите на обичниот бугарин.

Посветено на сите оние кои се окулу нас, но никогаш не сакаме да ги забележиме.

Работеше во железара, барем работеше до денес, цели триесет и четири години, осум месеци и шестнаесет денови. Денес доби отказ, отказ после четири години одење во фабрика, четири изгубени години во лажни ветувања, во тапкања по рамо, четири години за кои работодавците не му ги плаќаа ниту придонесите, а камо ли да му дадат некоја пара за живот, освен понекогаш некоја илијадарка и пред избори две-три илијади. Како ќе ја погледне жена си, се прашуваше, но само за да не се запраша како ќе ја погледне малата ќеркичка, единствениот подарок кој го доби после многу години поминати во пробување. Како ќе ја погледене својата радост, како ќе ја нахрани, како... Не ни примети кога стигнал пред зградата во која што живееше со својата жена Донка, со својата шестгодишна ќеркичка Ана, на која веќе в лето ќе мора да и се купат тетратки, книги, моливи, линијари, чанта, и нешто нова облека ако даде господ. Зградата беше на неколку катови, сива, мрачна, со оддамна излупена боја и дополу излупен малтар од ѕидовите. Таванот прокиснуваше при секој дожд, но за среќа Филип живееше најдолу, онаму каде што водата неможеше да допре. Барем не од таванот.

Се маткав денес низ градот, така да се расшетам сабајлечки, и ми текна дека бурек немав пробано овој месец. Најдов едно бурекџилниче, онака микронско, само една маса за да седнеш. Ме пречека една теткица, онака љубезно насмеана со „добро утро, повелете“.

Си земав четврт со месо и јогуртче, си се најадов во мир и тишина, така слатко ми дојде, а бе мх,мх..,не се опишуе. Кога плаќав, и фискална ми даде, онака самоиницијативно, као да знае колку сум нафуран за фискалните. Ај да не тупам даље, и оставив бакшиш. Тоа ми беше поентата. Тетката беше зачудена, па и објаснив дека сум задоволен од услугата, и сметам дека е тоа нормално. Она што ме замисли е нејзиниот одговор. ОБИЧНО НЕ ОСТАВААТ БАКШИШ!

Првите ОРИГИНАЛНИ СКИНЕРИ слушале SKA,подоцна и Reaggae и SOUL (британска варијанта е т.н. Northern SOUL), со еден збор ЦРНА МУЗИКА.(говорам за автентичните и традиционалните аполитични скинси 1968-69,"SPIRIT OF '69" чија поента била навијање,пиење по пабови,анти-хипијевски фазон апропо тоа што они биле working class за разлика од хипиците кои биле колеџ младина од средната класа забегани во дроги,хедонизам и индиски филмови тотално отуѓени од УЛИЦАТА,СО ЕДЕН ЗБОР КАО ДУКОВСКИ,СРЛЕ, ФРЕШКО И СЛИЧНИ лигави ПЕДЕРЧИЊА што шмркаат кока и ебат малолетнички ДЕНЕС ШТО ШИЛАНГИГ ГИ ФАВОРИЗИРА У лаика..НЕЈСЕ) итн..

Совети за поефективно посетување на музеи од Tyler Cowen, економист кој многу се плетка со економика на културата.

1. Во секоја просторија запрашај се која од сликите би ја зел дома (доколку можеш да земеш само една слика) и зошто баш таа. Ова ќе те присили да размислуваш критички за тоа што го гледаш. Попросто, мора вниманието да го оддржуваш на ниво.

2. Речиси сите музеи (освен Метрополитен) изложуваат голем број на второкласни слики од првокласни уметници. Обиди се да ги најдеш. Не мисли дека сите тие слики се сјајни, бидејќи не се.

Прво да започнам од настаните кои ме натераа вака емоционално да ви се испразнам и да си кажам што ме мачи. Пред некое време во мојот драг, до бескрај здодевен град започнав еден така муабет за клубската култура (не за во мојот град, такво нешто не егзистира)со еден мој познајник, и муабетот заврши со лага од моја страна затоашто немав друг возможен излез. Немав излез од проста причина што соговорникот ми беше длабоко убеден, дури фанатично обседнат со тоа убедување (како да го слушав татко ми или некој турбофолк манијак) дека сите што слушаат електронска музика (нема врска стилот) и сите што одат по журки се дрогираат.