На првиот свиок после контејнерот, кој го спојуваше паркингот преку неколку метри калдрма со патот, веќе се забележуваа гомната во празнините меѓу коцките. Беа убаво истапкани, припитомени и троа исушени.

Патот беше полн, сообраќајот густ, колите брзи а возачите мизерни. Гомната се валкаа по патот, завземајќи позиција централно засебно на секоја лента, некаде помеѓу патеките на тркалата на брзите коли. Имаше гомна и од двете страни на патот, кон краевите на коловозот и издигнатоста на тротоарот.

Не е моја Месечината, и затоа нема да им судам на паднатите круши под наведнатите дрва за масакрите на нашата етика и сфаќањето за револуцијата... Нема да и се предадам на темната страна на Месечината како што не се предавам на темната темнина туку молам за една точка згустена светлина, неправилна во ова време, но хранилка за моето его. И не мачете се да сфатите зошто воздухот нема боја, а обидете се да ја откриете бојата на вашите мисли... И ако не ја откриете, обоете ги со светлоста од вашите зборови... Можеби тогаш ќе се најде преведувач за лошите емоции и искривените вистини... А до тогаш, Месечината нема да биде моја, како што и Земјата не е своја...

Беше пладне. Јули месец. Сонцето, високо на небото, не изгледаше како жолт круг, а како растопено парче железо, усвитено до бело сјаење, пеколна бела дупка од усвитен метал што се прелива врз небото и ја гори синевината, прави дупка во неа, усвитена бела дупка, заслепувачка празнина од која болат очите. Се беше тивко. Птиците се беа притиснале до стеблата на дрвјата, во најдлабоката сенка, а скакулците се беа испокриле низ тревата, безгласни од големата горештина. Од време на време ќе се чуеше топотење и брмчава на некој трактор по црниот пат до нивата, како доаѓа и си оди полека, завиткан во облак од жолт прав и песок. Потоа пак само тишината. Понекогаш се чинеше, ако се заслушаш внимателно, ќе ги чуеш усвитените зраци на сонцето како го параат воздухот.

Утрото се разбудив со некоја многу битна потсвесна мисла на ум која за жал ја заборавив при самото будење. Да се видев во огледало во тој момент ќе видев очи како зјапаат во недоглед. Но не станав од кревет туку само седев со грбот навален на ѕид. Да станев ќе го изгубев тоа чувство на заборавеност кое е всушност моментален и краткотраен миг на апсолутен мир во мислите. Тоа е кога човек мислел на нешто и одеднаш мислата испарила за да остане само празен ум. Тогаш се сепнав. Станав и се облеков. Не ни се измив. Ниту па јадев. На брзина го истегнав кабелот од телевизорот, технички го намотав двапати околу лактот и дланката, го подигнав и го симнав по скали. Сам. Како магаре го м`кнев надоле за да не ми избега истиот дечко кој секое утро буричка по ѓубрето и качува се и сешто на неговиот крпен точак. По една ќеса на двете рачки од гиданот и ита кон неговата база да се растовари и да го сортира пленот.