Прати сеа тупење:

> Ако не ја перцепираш свесноста кај другите суштества не значи дека таа не постои.

Е ова е супер кажано, мошне прецизно реферираш на една класична логичка грешка (неконклузивна непотполна индукција), но веднаш потоа...

> И btw не постои по-себично суптество од човекот.

...самиот ја правиш истата. Да се послужам со твоите зборови - ако не ја перцепираш себичноста кај другите суштества не значи дека таа не постои.

Јеботе, што може да ти направи филозофски...

> ..самиот ја правиш истата. Да се послужам со твоите зборови -
> ако не ја перцепираш себичноста кај другите суштества
> не значи дека таа не постои.

па не ни реков дека не постои себичност кај другите суштества... само реков ДЕКА, според моите согледувања (*) човекот е НАЈ-себично суштество.
pay-attention

(*) за кои може да се дискутира дали се и колку се... ама и не мора.

Ок, дај ми некое друго приближно толку свесно суштество =) Коњ? Куче? Жирафа можеби?

Тука си во право, малку (малку повеќе) скренав од темата, но само сакав да укажам на свесниот аспект на љубовта.

За мене свест е можност за обемна, вточнета перцепција на околината. Еве ти строга дефиниција. =) Ако треба и ќе ја објаснам, меѓутоа сега за сега сметам дека не е потребно.

Вушност јас во овој текст пробав да дадам строга дефиниција на една работа што луѓето велат дека неможе да се дефинира со зборови - љубов обидувајќи се да ја надминам импотенцијата на човекот при нивното дефинирање. Се надевам дека успеав во тоа =)

Инаку дефинитивно на сторијата ми е утната темата - многу повеќе се задржувам на свеста одколку на љубовта. Но во сторијата не се "зборува" за тоа што е љубов. Таа се обидува да *дефинира* скоро математички прецизно што е љубов. За таа цел потребни се дополнителни објаснувања кои ги земам како постулати од други области =)

Aбе смотан, па размисли малце... значи нема! Тоа е свест! Сите тие работи, што демек не се.

Алал да ти е човек. Знам дека теоријата за љубов спрема сите луѓе не ми е реална. Знам дека теоријата за свесност на сите луѓе не ми е реална. Но сепак се работи за еден совршен свет кој кога би работел би бил мошне успешен. Имам огромна желба таков утопија свет да работи (макар и во мало).

Можеби си сосема во право дека уште утре ќе се претворам во првиот сељак што сум го презирал претходно. Сепак имам огромна желба да не испадне тоа така :/

Во секој случај, досега сум приоѓал на ваков начин спрема луѓето и најдов доволно среќа во животот... иако понекогаш ме имаат и згазено.

При тоа главниот елемент на тој свет ќе биде САМОСВЕСТ а не свест. ТАА ќе знае дека и смрди здивот, дека и се криви нозете, или дека не и стои фризурата.. офф чекај стоп, тука веќе чепнуваш естетика... ај да баталам ова. Во секој случај ќе биде доволно свесна да ме праша за мое мислење за фризурата =) И нема да дадам лажни коментари нормално...

Тука е финтата... Никаде не реков дека треба да се лаже по цена на љубовта. Сепак ОМРАЗАТА Е НЕПОТРЕБНА. Нека ме згазат луѓето, важно јас не сум ги мразел. Ако нешто ми смета, јас едноставно ќе им укажам на тоа. Нема да почнам да ги пцујам зашто ми кажале глупав виц, или да им се истурам ако ми бил мене лош денот (има и други начини за канализирање негативна енергија)... и слично.

btw стварно не се поздравувам кога сум накурчен сепак ретко сум pissed.

Peace! \/

Баш во тоа сум убеден, zlocko, бидејки кога си правиш тешка сопствена мизерија за да усрекиш некоја друга личност тогаш си или нездрав или вистински ја сакаш личноста.

Зборувам за вистинска љубов, тука веќе НЕ мислиш на себе, напротив дури си спремен да ја жртвуваш сопствената среќа. Букбално влегуваш во тој стадиум во кој што проблемите на другата личност ги чуствуваш како свои. Think about it.

Кои вредат да бидат сакани... ? Оние кои се свесни - барем поретко повредуваат

Незнам таг за цитат, ќе ставам во италик =)

Зашто ти не почнеш да гледаш на тие кои што сакаат да те повредат со иста мерка како што бараш тебе да те гледаат

Па човече јас никаде не напишав дека барам некако да ме гледаат. Напротив кога си вистински заљубен во една личност, не бараш, едноставно : you give without taking. Ако тоа го прави и другата страна, одлично, се чувствуваш уште по среќен. Пораката што ја напишав беше хипичка порака за мир и љубов во светот, за да малку ги поттикнам луѓето на размислување =)

Луѓето повредуваат. Нормално е дека јас ќе градам очекувања дека ова е свет на свесни, добри луѓе. Секако дека не сум слеп дека таквите очекувања ми се далеку од реалноста, така?

Ниту се лутам, ниту ги мразам. Но неможам да НЕ бидам повреден од луѓето кои ги сакам а кои ме разочарале. Не постои човечко суштество во кое не се буди чуството на самосожалување - и не, не се работи за никакви "очекувања", тоа е погрешен збор - точниот збор е : мечтаења. Соништа. Очекување е поблиску до "барање", а такво нешто нема во љубовта. Имаш надеж. Имаш пропаднати сништа, или остварени сништа. Имаш среќа и тага =) Ако не ти е битно воопшто остварувањето на сништата... е дури тогаш имаме... екстремизам во љубовта. Нормално е дека таквите примери се ретки =)

Баш во тоа сум убеден, zlocko, бидејки кога си правиш тешка сопствена мизерија за да усрекиш некоја друга личност тогаш си или нездрав или вистински ја сакаш личноста.

Или си тежок егоиста. )))) Сакам да ти кажам дека ти даваш нешто... ама и добиваш нешто за возврат. Девојка ти ја правиш среќна, по цена на лични жртви, затоа што за возврат добиваш многу повеќе: ем се чуствуваш среќен, ем ти расте својот сопствен идеал насочен кон твојата личност. )) „Колку сум супер... успеав да направам некого среќен!“ - прекрасно чуство нели - тежок его трип!

Зборувам за вистинска љубов, тука веќе НЕ мислиш на себе, напротив дури си спремен да ја жртвуваш сопствената среќа. Букбално влегуваш во тој стадиум во кој што проблемите на другата личност ги чуствуваш како свои. Think about it.

Ти мислиш дека вистинската љубов подразбира жртви??? Дека подразбира барем едната личност да навлегува и во стадиум на несреќа во име на среќата на другата особа??? Дозволи да ти извадам еден убав цитат од една книга пошто не можам подобро ни самиот да го доловам тоа што ми се мота во моментов низ главата: „Една жена ми раскажуваше, како нејзиниот вујко, кој работи како свештеник во црква, секоја беседа ја започнува со зборовите: Само жртвата е доказ на љубовта, мерата на љубовта е алтруизмот!
Совршено! Ја запрашав: Дали би сакале да ве сакам по цена на сопствената среќа? Да, одговори. А вие мене. Да, рече.
Зар тоа не е чудесно? Таа би ме сакала мене по цената на сопствената среќа и јас би ја сакал неа по цена на мојата среќа. И така, ќе имаме две совршено несреќни личности, но... да живее љубовта!!!“
Am I the one who needs to think about it?

Кои вредат да бидат сакани... ? Оние кои се свесни - барем поретко повредуваат

Шпиун... во сосема друго е поентата која што сакам да ти ја доловам. Оние кои се свесни... не можат да бидат повредени! Не ги тангира едноставно.
Тие ниту си ја услувуваат среќата со алтруистички напади на дарежливост, ниту пак со тоа дали љубовта ќе им биде возвратена. Ти го пишувам ова поради тоа што велиш дека „...не бараш, едноставно : you give without taking. Ако тоа го прави и другата страна, одлично, се чувствуваш уште по среќен.“ Ако си свесен... вторава реченица воопшто нема да те тангира. Ако си свесен немаше да го има делот „...ако другата личност дава... уште поарно“, па пази бога ти - велиш со иста мера!!! И нема ниту да ја напишеш.

Луѓето повредуваат. Нормално е дека јас ќе градам очекувања дека ова е свет на свесни, добри луѓе. Секако дека не сум слеп дека таквите очекувања ми се далеку од реалноста, така?

Доколку градиш макар приближно вакви очекувања... биди спремен на живот преполн со разочарување и патење. Толку.

Но неможам да НЕ бидам повреден од луѓето кои ги сакам а кои ме разочарале.

Но јас те терам да размислиш... зошто те разочарале.... и дали се луѓето тие што разочаруваат, или пак твојата лична слика за нив, твојата илузија во главата дека одредена личност е „таква и таква“ или како што ти велиш, твојата мечта. Твоите етикети, налепници и предрасуди дека некој е таков и не може да биде нешто друго.

На крајот на краиштата... дали некогаш си размислил во што точно се вљубуваш? Баш ме интересира твоето мислење на оваа тема.

Со Арелена,
Злочко.

Nope; не се работи за реткиот "его трип на сопствената мизерија по цел на виши идеали" иако така звучи затоа што коментарите ги давам доста свесно и технички... ама се обидувам "од страна" да гледам на нештата...

Што се однесува до мојата среќа... Па всушност јас и не ја жртвувам мојата среќа, овде ја направив грешката. Јас сум среќен кога другото суштество е среќно. Јас сум тажен кога другото суштество е тажно. Едноставно така е и неможам на друг начин да го објаснам.

Е сега, технички кажано, колку поголем ефект има тоа суштество на мојата среќа, толку повеќе се работи за посилна љубов, нели? Ако има сосема мал ефект нема љубов. Ако има толкав ефект што речиси се губат сопствените идеали за среќа, тогаш љубовта е поинтензивна. Пробав едноставно да ја дефинирам љубовта. Ако некој не се сложува со мене тогаш нека даде друга дефиниција.

Да не претерувам нормално - досега не сум сретнал (а ни кај мене) таква љубов во која може да се игнорираат стремежите за сопствената среќа... Во мојот случај се приближно изедначени. Значи зборував за *идеалната* љубов (по дефиниција)

А за твојот став потполно се согласувам, ако на љубовта и на двајцата им е мизерија тогаш тоа е глупаво =) Но нема да им биде : тие чуствуваат доволно среќа поради среќата на другото суштество =) (дури и да ја занемарат својата)

А за тоа дека нема да се чуствуваш среќен ако добиеш љубов за возврат, не се согласувам. Баш затоа што си ТИ свесен, ти знаеш дека неможеш од сите (па дури и од саканата личност, ако не те сака) да бараш љубов, затоа не ја очекуваш.

Прашањето твое е, КАКО тогаш можеш да бидеш повреден, односно несреќен?

Одговорот лежи во неостварените соништа, а не барања (барања е пресилен збор). Кој дури и свесниот ги има, и неможе да ги нема - тоа не го прави помалку свесен. Одговорот веќе ти го дадов, само не на доволно јасен начин. Значи, во право си постои илузија, постојат соништа, постојат етикети и налепници. Кои не не прават ништо помалку свесни - нас ни е јасно за реалноста.

А среќни сме кога тие соништа ќе станат реалност. Зошто да не бидеш среќен? Освен ако се работи за екстремен пример...

За мене има разлика меѓу соништата и барањата. Затоа ако ги ограничиш барањата на соништа, ќе ги нема оние "горчливи солзи" што ги спомнав погоре... или нервози и фрустрации =) Ќе има некоја доза на разочараност, и тоа е се

Се заљубувам во цури со добра душа

btw не ми замерувај дури и да грешам... моето "љубовно искуство" е доста скромно... Во овој текст јас не пробав да дадам никакви практични совети (освен хипичката порака =) од областа на љубовта, пробав само да ја дефинирам... копајќи по она што го осеќам во мене за една одредена личност

Поентата не е мојот став, туку точноста на мојата дефиниција. =)

Ок, резиме :

1) Екстремна љубов - Се грижиш само за среќата на другиот. Твојата ти е небитна. Даваш и тоа те прави среќен. Ако партнерот ти возвраќа тоа не те прави нешто посебно среќен, зашто твојата среќа си ја забаталил. Ако не ти возвраќа тогаш не си несреќен повторно : важно е тој/таа да е среќен. Нереална љубов. Не постои.

2) Нормална љубов, или Љубов - Се грижиш за нејзината среќа нешто повеќе одошто за сопствената. Овде веќе треба да си свесен. Давај, и биди среќен со тоа. Примај, и биди среќен со тоа. Прекрасна, реална љубов. Нали? Како не, уште да постоеше (вистинска реткост). Како и да е секогаш давањето ќе ти биде побитно од добивањето.

3) Речиси Љубов - Кога се грижиш за сопствената среќа повеќе. Нормално, кога ќе ти се смачи од тоа што не добиваш во врската онолку колку што ти треба, ќе откачиш. За давањето и не се грижиш толку, та тоа не те прави среќен.

Мала забелешка : Има мала парадоксалност во тврдењето за сопствената среќа, кое се избегнува со нејзино дефинирање. Имено тоа е среќа која ја постигнуваш со задоволувањето на сопствените идеали и поставени цели, независно од целта во љубовта да усреќиш едно суштество. Значи, сопствената среќа не зависи од туѓата. Тоа јас подразбирам под "сопствена" среќа.

Ако сакаш, и си свесен, не се чуствуваш мизерно =) Сепак, соништата постојат... и ќе постојат

Другпат ќе гледам помалку да пишувам пошто осеќам очи ќе ти истечат читајќи ме

Јас те разбирам што сакаш да кажеш, поголемиот дел од ова го збори и А. Де Мело во Будење, па може Шпиун да ја прочита за да се разберете:))

И ја викам дека себичност и не е толку тешка карактеристика или лошо својство. Ако јас не сум себичен испаѓа дека тој спроти мене е, така да...

И да...луѓето свесни (или разбудени што би рекол Де Мело) не би требало да може некој да ги повреди.

етикети, налиепници....sounds familiar too:))

Ок, ќе ја прочитам... ама сепак стојам на ставот дека човекот неможе да биде до таа мера свесен... ах чекај... РАЗБУДЕН - за да не биде повреден. Добро рекол Де Мело... барем во насловот. Будење, а не Освестување. Можеби сум свесен, но имам соништа и несакам да се разбудам.

Не ја разбирам потребата да се смести во дефиниција љубовта, ниту ја разбирам дволичноста во ефтина кукавичка филозофија дека не се очекува љубов за возврат од оној што го сакаме/љубиме, напротив, тоа е единствено нешто (возвратената љубов) што би не направило вистински среќни кога сме заљубени. Кога си заљубен си залуден, не си свесен, ако си, тогаш не си вистински заљубен. И затоа, многу лесно можеш да бидеш повреден, но тоа не е страшно, поминува

пс, не си пропуштил многу нешто што не си ја прочитал книгата, се запрашав дали единствената прочитана книга на посетитетилите на баграва е Будење, само со неа се манипулира, не само на оваа страница;
а ако ти си заљубен и тоа ти значи соништа, нека ти потрае сонот, не буди се ....

Naprotiv, koga covek e zaljuben nekogas stanuva svesen nekogas ne. Iskreno ljubovta e navistina komplicirano nesto za da se analizira i da se obrazlozi nejzinoto postoenje.
No veke koga postoi onaa ljubov koja site tezneat da ja osetat na sebe mora da se dojde do znaenje deka veke postoi i nevozvratenata ljubov, sto e fakt i sto veke se slucuva se pocesto od vistinskata ljubov.
Kako i da e sepak spored mene za ona vistinsko znacenje na ljubovta potrebno e obostrana i ednakva ljubov,spored moite analogni presmetki i bedno iskustvo vo ljubovta.

Но јас те терам да размислиш... зошто те разочарале.... и дали се луѓето тие што разочаруваат, или пак твојата лична слика за нив, твојата илузија во главата дека одредена личност е „таква и таква“ или како што ти велиш, твојата мечта.

Не Злочко, не се работи за очекувања, илузии и мечти, туку за неконзистентност во однесувањето и дејствувањето на другите. На пр. Едно зборам, а друго правам.
А разочарувањето пак доаѓа како последица на изгубената доверба, а довербата или недовербата која што ја имаме кон луѓето не претставува предрасуда, не претставува почетна позиција, туку резултат!
Пр. Која е смислата да мислам на дождот, ако живеам на место каде што никогаш не заврнало?
Ако дождот се осуди да заврне и на моето место, тогаш ќе си купам чадор. А доколку некој од моето место си купи чадор бидејќи знае дека во соседниот град врне, никогаш нема да може да ужива во сонцето!

Се надевам дека ме разбра...или пак не требаше да се надевам?!

Марџ, доколку луѓето немаат различни ставови за работите што ги опкружуваат... тогаш животот ќе ни стане неверојатно досаден. )

Недовербата претставува само слика на мојата, твојата или било чивата неспособност да процени нечии карактер. Има луѓе на кои што и ѕвезди да ти симнуваат нема да им поверуваш.. едноставно има нешто што не ти дава тоа да си го дозволиш. А има некои кои што и не зборат толку многу, па сепак од старт им веруваш.. крсти го тоа и како харизма доколку сакаш. Доколку вториот тип понатаму те зезне, тогаш настапува разочарување, лутина и бес насочени кон таа личност. Реалноста мене ми кажува дека таа лична неспособност за проценка воопшто не треба да ја насочуваш кон нив. Тие само ја искористиле дадената шанса. На крајот на краиштата, овците се за стрижење, молзење и лапање месо! Подобро признај си пред себе дека си згрешил во проценката и шибај даље со поука од минатото.
И да.. има луѓе кои што се способни и со години да те мафтосуваат па да не приметиш дека го прават тоа, па дури и слепо да им веруваш. Но, што да правиме сега кога се подобри глумци и од тебе и мене. )

Со Арелена,
Злочко.
:о)

Зборувам за вистинска љубов, тука веќе НЕ мислиш на себе, напротив дури си спремен да ја жртвуваш сопствената среќа!

Доколку си убеден во тоа што го тврдиш (барем за себе) тогаш ќе треба убаво да прокопаш по сите прашања што логички ги повлекува твоето тврдење. А моето прашање е: Доколку твојата љубена, кон која што гаиш екстремна и вистинска љубов посака физички да се повредиш себеси, тврдејќи дека тоа би ја усреќило повеќе од било што на светов, дали би го сторил тоа за неа, дали би го сторил тоа за личноста чија среќа ја ставаш на повисоко скалило од твојата?
Моево прашање ќе нема смисла единствено ако си мазохист
Ако ми одговориш потврдно, секоја чест човек, колку и твојата постапка да е катастрофално глупава, сепак ќе си бидеш доследен на себе. Но, ако твојот одговор е негативен, тогаш сите твои тероии паѓаат во вода, и треба да се откажеш од дискусијава, и да си ги преиспиташ своите ставови, и тоа СЕРИОЗНО!

draga Iskra chuden spoj na logika i romantika si ... privlechno razlichna si ... se chitame

pozdrav