Вчера се случи. Вчера вечерта. Како оттогаш да поминале десет дена. Немам дупки во памтењето, скоро и да не пиев, повеќе се временски криви – моменти траеја со часови, цели денови, потоа бордо темнина со мирис на омекнувач и секс. Уште го чувствувам, на косата ми се налепил веројатно.
Забавата заврши доцна, околу 3. Вечна седенка со вечните лица. Останавме со Анка и Владо, тројцата, си ги повторивме по којзнае кај пат слабостите и глупостите на „другите “. Си поседовме така во тишина, секој ги подмешнуваше своите мисли во чашата - кој вино, кој коњак. Анка беше нервозна, повторно, и повторно поради љубов. Владо, не знам за него, но не стана да си оди со неа, остана да ми помогне со станот, остана зашто надвор зимата убиваше животинчиња и бездомници и зашто сакаше да испуши уште една. И уште една. Секогаш останувал од глупави причини, секогаш заспиваме по фотељи...
Кога го запознав ми беше одвратен. Го мразев. Се каравме. Не излегував кога го викаа. Со годините, и тоа долги години, друштвото се проретчи, подобро речено: се испусте, па останавме само два заба во штрбава уста. Му кажувам работи што не можам да ги изговорам пред никого, ми кажува за жените што го одбиле и за жените што ќе го добијат. Уште одамна наслушнав дека бил одвратен во кревет – сосема небитно за некого што и онака не би го примила в кревет...
Тоа и не беше кревет.
Им простив на чашите, на расфрланите перничиња и пепелниците што и се кривеа на мојата домаќинска компулсивност и само се спружив помешечки на тепихот. Паметам дека со тилот се имаше потпрено на наслонот од троседот и гласот што излегуваше од така закривеното грло беше уште подлабок и уште порапав. Сачмо! Дури и мижејќи давеше за музика.
-Доаѓај долу, ми треба гушкање, - реков.
Отсекогаш ме нервирало што е толку сериозен и ироничен, што ја поткрева веѓата и ме гледа со крајчето од окото како да сум дерле. Стана и ги довлечка расфрланите пернички како секој од нас да има најмалку три глави и како да ќе кампираме на тепихот. Легна до мене, настрана и бенигно ми ја префрли раката преку грбот, а таа неприродно се мрдкаше лево-десно, неможејќи да се скраси.
-Ај чешкај ме малку, те моолам, - чув како се лигавам и од срам го закопав носот кај него под пазува.
Тишината го претвори гушкањето во чешкање, чешкањето во галење, што едвај некако и ќе останеше на пријателската страна од границата и вечерта ќе се заутреше како секоја друга, ако мене, а кому друг, не ми затреперија подмолните мускулчиња на мешето и на препоните. Во тој момент и во тоа сопче, мојот свет бесшумно имплодираше. Рацеве, под сопствена команда, му ги премерија појасот и сите досежни делови од неговата анатомија. Му се качив додека се обидуваше да ми ги вразуми дланките. Смешно, но се смири истиот момент кога седнав врз него и го стиснав со бутините.
-Што правиш?
Не сакав да го бакнам. Искрено. Сакав само да го мириснам, одблизу, градите, косата, таму, кај вратната вена, каде горната усна и носот се гоштеваат со сензации: допирни, топлотни, мирисни. Паметам дека првиот, вториот, третиот бакнеж траеа со векови и одново и одново сфаќав дека можам и без водух зошто заборавав да дишам, потоа темнина, преплетени раце, гладна карлица и врелина. Паметам дека се гледавме во очи кога влегуваше во мене и дека ден пред тоа во Лајка се гледавме во очи додека наздравувавме. Истите очи, истиот човек, поинаква перспектива. Мојот другар знаел да бакнува и да допира и да ме држи цврсто јас како што сакам. Мојот другар ме познавал како себе си.
Сега ме прогонува неговиот мирис налепен на косата, неговиот поглед кога ќе ги затворам очите. Ми треба место каде ќе бидам повторно сама. Сега ми треба сон.