Густав Гилберт, германски разузнавачки офицер и психолог, во разговор со Херман Геринг во неговата ќелија вечерта на 18 април 1946:

Дојдовме повторно до предметот војна и јас реков дека, спротивно својот став, не мислам дека обичните луѓе се многу благодарни на водачи, кои ги водат во војна и уништување.

"Зошто, се разбира, луѓето не сакаат војна," Геринг ги подигна рамениците. "Зошто би сакал некој сиромашен простак на фарма да го ризикува животот во војна, кога најдобро што може да излезе од тоа е да се врати на својата фарма во едно парче. Се разбира, обичните луѓе не сакаат војна, ниту во Русија, ниту во Англија, ниту во Америка, ниту за таа работа во Германија. Тоа се сè подразбира. Но, по сè, лидерите на државата се тие кои ја одредуваат политиката и е секогаш едноставна работа да ги повлечете луѓето заедно, без оглед дали тоа е демократија или фашистичка диктатура или парламент или комунистичка диктатура."

"Има една разлика:" Јас посочив. "Во демократијата луѓето имаат глас преку нивните избрани претставници, како и што во Соединетите Држави само Конгресот може да прогласи војни."

"Ох, тоа е сè добро и добро, но, со глас или без глас, народот секогаш може да се донесе на наддавањето на лидерите. Тоа е лесно. Сè што треба да направите е да им кажете дека се нападнати и дека треба се откажат од пацифистите поради недостаток на патриотизам и изложување на земјата на опасност. Функционира на ист начин во било која земја. "

Густав М. Гилберт, Нирнберг дневник, New York: Farrar, Straus and Co, 1947, стр. 278-9.