:)не знам дали ќе се согласиме за ова ама ја вака гледам.

Уметност (Lat.- ars) е вештина на креација. Најчесто art се поврзува со artificial. Значи, не е реалност туку начин на симулирање реалност со одредени специфични креативни техники. Уметникот е медиум помеѓу сопствената имагинација, реалноста и реципиентот на неговото дело и како таков има слобода на уметнички израз за тоа како тој ја интерпретира реалноста заради постигнување ефект кај публиката (слобода на дозирање вештини и избор на техники).

Всушост, една латинска максима го сублимира тоа што сакам да го кажам: Ars est celare artem: it is art to conceal art - вештина е да се прикрие вештината. Суштински, не мора во себе да содржи убавина или естетика, туку успешна е доколку (уметникот умешно) успее да долови реалност дека “си таму и тогаш“.
Полемики за уметноста имав кога бев малце помлада и кога на пр. мислев дека Буковски е скроз банален и дека е бљувотина, а не уметност, пошто пишува за клошари, хемороиди, пијаници, бубуљици, курви и низа грозни социјални теми. Ја имав идеја дека уметноста треба да ме возбуди, воодушеви, воздигне или така нешто. Ама кога фатив да читам видов дека прекрасен литерарен израз има, дека доловува работи на начин кој погоре го опишав и дека сепак научив нешто од неговите книги...
Сакам да кажам, за вкусовите не се расправа, тоа да, ама за критериумите што е уметност, а што не – е тоа може:)

Не го имам гледано филмот и не можам да зборувам однапред дали е дно (па дури ни според трејлерите), ама јас би го гледала. Што знам - сакам контраверзи:) Сигурно причините за да го гледам или не, не би биле дека е бугарски или српски или индиски, руски, чешки. Има доста филмови од холивудска продукција кои изобилуваат со насилство, дрогирање, мачни сцени и слични експлицитности. Реквием за еден сон, Неповратно (10-минутното силување на Моника Белучи), Лоренцовото масло или малтретирањето во Ловци на елени се само дел од примерите.

ТОА на кое што јас се противам е употреба на деца во шоу бизнис, а камоли педофилија. Возрасен разбира што е глума (како една од техниките во флмската уметност заради доловување на реалност) - дете не.
Сите сме сведоци на судбините на деца ставени пред камера од мали нозе, од Дру Баримур, преку малиот оној_како_се_викаше од Home Alone, до Олесн сестрите, а во тие земји има строги стандарди за детски труд и за тоа под какви услови треба да работи дете во филм ( на пр. максимум 4 часовно работно време). Да не збориме за Мајкл Џексон...

Толку и мислам дека ова гледање дава барем една каква-таква перспектива.
А колку стварно режисерот на филмот успешно пренесува својата порака - тоа можеби филмските критичари најубаво ќе можат да го кажат, сепак тука има продукција, монтажа, фотографија, сценарио (ако такви има де...што ќе најдат да сходно да дадат осврт на ова ).

Homo (sui) homini lupus est!

Ќе ти верувам на збор дека врска нема филмот. Ќе се согласам дека и јас после „Ране“ ептен бев претпазлив кон српската кинематографија.

Но, не ми е јасно по која логика сите бугарски (а и српски) филмови не чинат? По логикава ако го гледаш Irréversible тогаш треба целата француска кинематографија да ја наречеш срање?

Бугарите дуваат? Патам од некои стереотипи во врска со нив. Што и да е, ама секогаш ќе ми делуваат како ТАПААА народ. Не дека ни се душмани.