се мислев дали да пробам со пост до главна страна ама не се осеќам баш писателски па...

Шетам покрај Охридскиот кеј, сега пред минути. На одење уживам, убаво зајдисонце, црвени облаци преубави. Си велам сега после толку седење и недвижење ќе забрзам чекор, да се раздвижи крвта низ тело. Почнувам да забрзувам и види, баш е фино! По некое време си велам, глупо е али ќе го пробам она брзо одење што го гледам некад од сеир на телевизија. И ок, некое време се клатев така, а пошто немаше многу луѓе, уствари никој немаше во тој момент да ми се смее, фатив некое темпо. По пејс метри ми дојде да трчам, почнав лагано џогинг што би се рекло. Трчам, трчам бреееј, почна да ме преплавува чуство на Форест Гамп кога му попаѓаа тие шините на нозе што ги имаше. А бе откровение.

Нормално, изгубив воздух по сто метри, и убацив во втора, лесен кас. Бев во тинекс нешто онака.

Е на враќање. Немав веќе сила да се тркам, канцеларијата го зема данокот, ЈБГа. Ама почна нешто во грло ко шлајм да ми се збира. Гр, гр, рс у енѕеро едно пиле, и си велам, од трчањето ќе да е. Ама јас не пушам. И почнав да се дујам, вдиши-издиши. А воздухот, а бе мириса! Лелееее, што дишеме ние во Скопје бе да ти ибам ауспух и високе пеќи (ПОТПАЉУЈЕМ ЈА...)!!! Ми светна, море дечки, море му е мајката. Кога на езеро е вака убаво кизнај како е на море. Уствари знам, бев неколку месеци на карибине ама сум забраил. Ете што ти прави Скопје и колективна загаденост.

И да не го дрвам повише од ова, прва прилика, куферите и фитиљ на море. Ама и сидрото фрлање таму, ќе ти ибам ја ќе дишам смрадои цел живот.
Сега идам да вечерам и се начукувам поштено пошто од воздухов овде не боли глава.