Дали постои вистински брак?
Ако има тука нешто вистинско нема да има потреба од брак. Целата потреба за брак произлегува од страв. Ако сакаш некоја личност, можеш да бидеш со неа, и целосно да ја сакаш, но ако има тука постојан страв дека другата личност може да те напушти, а и таа се плаши од истото тогаш, за да се загарантира иднината, и да нема напуштање, барем не лесно напуштање -- се измислил бракот.
Бракот е измислен, само поради недостатокот на љубов. Ако нема љубов во бракот, како може тој брак да е вистински? Нема потреба од брак ако има тука љубов, бракот е непотребен феномен. Во подобар свет мислам дека ако созреат луѓето доволно , тие ќе бидат заедно само од љубов, и ќе гледаат да си пружат поголема слобода, зашто кој знае утре можеби љубовта ќе исчезне.
И тоа не значи дека љубовта не била вистинска и затоа исчезнала. Тоа е грешната идеја која опстоила низ вековиве. Толку многу сме опседнати од грешни идеи, кои ни креираат толку невољи во нашите животи, и не можеме да ги видиме јасно поради фактот дека сме навикнати на нив. Ако исчезни љубовта , веднаш почнуваме да си мислиме дека таа не била вистинска.
Вистински цвет, мора да исчезне ви текот на вечерта, само пластичен цвет нема да исчезне.Вистинскиот цвет , цвета , се отвара, танцува на ветерот, на дождот на сонцето и навечер го снемува. Тоа не значи дека не бил вистински, туку бил толку вистински, затоа се појавил и исчезнал. А пластичниот цвет, толку лажен што ни се појавува ни исчезнува, тој останува перманентен цело време.
Бракот е пластичен цвет, љубовта е роза, вистинска роза. А луѓето се такви кукавици што не сакаат да живеат со вистински рози. Тие посакуваат сигурност, обезбеденост, гаранции до толкав степен, што ги остава неспосбни да ризикуваат со вистински рози, и веднаш си набавуваат пластично цвеќе. Нормално таа пластика не може да го направи човек среќен само повеќе мизерен.
Не си ја дозволуваме слободата едни на други, зграпчени едни за други до самиот крај. Се обидуваме на секој возможен начин. И кога сета надеж е изгубена , пак се надеваме. А колку повеќе се врзуваме едни за други , толку поголеми се шансите да не се обнови љубовта.
Мажот трпи секаква тортура во надворешниот свет, во канцеларијата , во фабриката, во продавница насекаде, и дома нормално посакува и бара мир. За тој мир е спремен на секаков компромис.Затоа скоро сите мажи на крај стануваат папучари, но ниедна жена на светов не може да сака папучар, а секоја се обидува да го претвори својот сопруг во паручар. На овој начин се креира сета таа мизерија.
Прво бракот е погрешен, тој значи врзување, легално врзување со логистичка подршка. Можеш да го дадеш мажот на суд, да миу направиш големи финансиски проблеми, и тој ќе си помисли-- Подобро да толерирам што и да е, да да тоа е најдобро ќе толерирам. Аха добро толерирај. И по некое време ќе се почни со манипулирање, необјасниви задржувања на работа, член на оваа партија , член на онаа партија, комар, потпивнување и секаков можен начин на избегнување. Кој можи да сака ваква личност? Жената мрази ваква личност, а самата таа помага во креирањето.
И мажот е врзувач голем. Има еден феномен а тоа е скоро во секој пар едниот партнер секогаш многу ќе се врзе. Не е битно дали е тоа дечкото или девојката, еден ќе биде екстремно приврзан за другиот.Тој што лесно се приврзува е мизерен, поради својата изгубена слобода, а него кој може да го сака??? Тоа е личност која ја изгубила својата слобода.
Љубовта е средба помеѓу две слободни индивидуи, тоа не е брак. На љубовта не и треба брак. И ако љубовта исчезне, што може да се случи, не значи дека не била вистинска. Колку е повистинска толку побрзо ќе исчезне, колку е поинтензивна толку побрзо ќе ја снема, а ќе донесе толу многу екстаза. Тие врвови не можат да се освојат секој ден.
Но човекот не сака врвови на задоволство, повеќе сака рамница, комфорт, лесен и предвидлив живот, кој не е уствари живот туку само вегетирање. Па затоа и си вегетираат - морков и карфиол си вегетираат заедно.
Нема вистински брак има само вистинска љубов. Сите бракови се лажни, ама да се живее во вистинска љубов потребно е храбро срце, кое ќе живее од момент во момент а ќе биде и отворено за се она што утрото ќе му го донесе. Какво и да е изненадување каква и да е потешкотија. Дури ако ја снема љубовта, треба да се има храброст за прекрасно збогување, исто толку убаво како и првото ЗДРАВО!
Последни коментари