Завчера враќајќи се од Брисел за Скопје, имав 7 часа пауза на Белградскиот аеродром (Бај д веј официјално прекрстен сега во Никола Тесла
Нормално немав никаква намера да дремам и да полудувам на Аеродром, па им се јавив на неколку другари во Белград да ме соберат од аеродром па да одиме да пиеме по едно кафе код коња. Нејсе ме собраа и се сместивме на една убава тераса во близина на "Кнез Михајлова" и почнавме да си муабетиме.
Нели како што бива помеѓу другари кои не се виделе речиси 8 месеци почнавме од најбанален ап дејт кој со кого е во моментов, мрчевме за ретро трендот во моментов низ Балканот, сите полу мртви и подзаборавени бендови да се носат на концерти и да се најавуваат со толкава помпа небаре се работи за концерт на кој Мадона ќе се исекса со Роби Вилијамс, а New Orleans jazz quartet ќе дуби на трепка. Се согласивме дека не не бива и ептен сме тапа. Во еден момент прашав каде точно се наоѓа Македонска улица (некаде во центарот во близина на коњот) не за друго туку се сеќавам дека еднаш ми имаше некој кажано дека на таа улица има многу добра пекара, па ми текна и дека сум гладен. Тирадата што следуваше никогаш искрено не сум ни помислил дека ќе ја чујам. Еден од моите другари – Немања, почна да ми објаснува дека таа улица на толку централно место веднаш ќе мора да се преименува затоа што нема смисла за сите грчки инвеститори кои имаат компании на таа улица, па се лутат. Слушав како Македонија е неверен Тома, дека сме ги напуштиле Србите, кои секогаш низ историјата биле тука за Македонците, како сме им го свртеле грбот, и како тоа ние се осудуваме сега да и честитаме на Црна Гора независност, кога резултатите се сеуште неофицијални. Така што по оваа стандардна логика, нема потреба Србија да има улица во центарот на градот што се вика Македонија. Чисто на заебанција ги прашав да не сакаат да ја прекрстат улицата ФИРОМ. Ничим изазван келнерот кој во моментот носеше вода, дрско ми одговори: "Па шта ми да радимо, то је ваше официјално име, ко сте бре ви македонци, сви сте ви тамо срби или бугари!"
Преќутев.
От тука некако се сврте разговорот на Црногорскиот референдум за независност. Јас директно си кажав дека го поддржувам референдумот и независноста на Црна гора од проста причина, што како и сите и Црно горците имаат право да бидат свои на своето, и дека премногу долго го трпеа егоцентризмот на Србија кон соседите и светот, дека плаќаа за грешки кои не ги направиле, дека за разлика од Србија немаат отворени прашања со соседите, и на крајот на краиштата симпатична ми е нивната потреба и желба за независност, нивната страст иако се само нецели 350.000. Бев буквално бомбардиран не само од моите другари туку и од сите што беа во радиус од 5 метри од нашата маса и го слушаа нашиот разговор. На пример една цура дури го извади телефонот да ми покаже порака од нејзин другар – Црногорец, кој жали за тоа што им го направиле Црногорците на Србите, за нивната нелојалност и сепаратистички менталитет. Се изнаслушав колку нема теорија Црна Гора да успее како самостојна држава затоа што нема ресурси, нема структура, нема своја црква, немаат свој идентитет и дека Србија како столб на стабилноста е незаменлива. Слушав како допрва Црногорците ќе плачат и ќе се кајат итн итн итн...
Во целиов хор на запалени Срби во центар на Белград, Немања го поставува следново прашање: "Па добро шта ја са нама Србе? Јел ми имамо Сиду шта сви бежите од нама. Ми само очемо да сви будемо заједно!"
Се вратив малце порано на аеродром, летот беше поместен за саат ипол, и морав повторно да дремам. Во меѓувреме размислував за реченицата на Немања. Не сум ни антрополог ни психолог, туку правник. Сепак од она што го знам, потребата за постојано здружување и окрупнување околу централен столб, во случајов Србија и екс-Југославија, е прво несигурност во себе, под целата фасада на нападен национализам, и чисто племенски инстинкт, кој во формата која се заговара припаѓа некаде во 11тиот Век. Не сакам да навлегувам во шпекулации за Хегемонизмот на Србија и континуираната потреба да си игра на шаховската табла – Балкан. Она што ми е индикативно во моментов е фактот што освен со Грција, Србија има до некаде крвнички однос со сите свои соседи.
Неспособноста на политичкиот ешалон, а богами и на добар дел од народот таму, да фатат чекор со останатите, и да разберат конечно дека освен Американците ретко кој може да каже, ние сме патриоти и националисти. Постојано играат на картата, ладно топло со сите соседи, вадејќи ненормали тези од ден во ден, за сите свои соседи. Непостоење на кохерентна надворешна политика, и постојано фаќање за сламка заедно со Грција, е единствениот адут кој го промовираат како надворешно политички адут. Неможам никако да разберам како после толку шлаканици од сите, никако не се отрезнуваат и не се обидуваат да фатат нормален пат. Да си бркаат работа сами за себе, како не им текнува да седнат и да направат нешто со себе. Знам некој овде ќе искоментира – Е тоа ти е горда нација. По мене многу погрешна и површна дефиниција. Горда нација е таа која како мала земја. ќе игра правилно со големите играчи они кои навистина ги влечат конците во гео-политичката реалност, и преку тоа ќе и донесе каков таков профит на својата земја. Не дека и ние нештно многу се докажавме во оваа сфера, ама сепак многу сме подалеку од нив во многу работи. Малограѓанскиот, локал-балкански менталитет УМРЕ. Кој не успеа да се качи на возот, сега крваво ќе плаќа. А Србите тек допрва ги очекува тупаница. Наместо конструктивен пристап кон Косово, и обид да се извлече најдоброто за нацијата, барем јас сум сведок на катадневна тврдоглавост и терање инает, ама баш буквално како деца од второ оделение. Пред две недели, во Асторија хотелот во Брисел имаше European Policy Center – Breakfast meeting со Коштуница. Го прашаа зошто се однесува постојано дискриминаторски кој Македонија, кој Црнагора и Хрватска. Одговорот беше запрепастувачки, (мислам дека ни Бучковски со својата ароганција не е способен за таков одговор) : „Because, Serbia's neighbors are owing way too much to my country, we did so many things for them, and in return we got, despise, offences, and blockage, they simply owe it to us, and we can afford it“
Страшно, ако некој некого му должи нешто на Балканот, тоа е Србија, и тоа големо извинување за изминатиот век, за сите глупости небулози и војни кои нејзиното раководство ги предизвика. За сите страдања кои Босанците ги видоа(Хрватите веќе се извинија), за желбите за поделба на Македонија, за задкулисните игри со Грција кои резултираа во наше тотално економско нихилирање. За сите глупости кои ни ги приредија, за целиот имиџ кој го доби Балканот, нешто што неможеме да го избришеме цела декада. За сите инфантилни испади, за сите малограѓански понижувања, и локални озборувања по светот. За целата нелојалност (бар кон нас) кога им шверцувавме нафта и храна во деведесетите, наспроти забраните на цела меѓународна заедница, ние пак бевме таму, за денес да плукаат и пак сите да се криви, но не и тие.
Затоа Србија е брод кој забрзано тоне, и ако не се оправи во наредниве месеци тешко дека ќе преживее во оваа форма. 2007 Косово, а богами и на Војводина и се гледа желбата...
Последни коментари