Здраво тетки

Името ми е Јана Петунија Петреска (цела среќа што не и текна и нејзиното презиме да ми го залепи, којзнае како ќе си го запаметев) и еве веќе два месеци како излегов од мешето на мама и изгледа успеав да и ги разјаснам убаво работите за кои матно и малку поколоритно си претпоставуваше. Хе, хе !! Не, не сум јас воопшто лошо дете, напротив прав ангел сум си, ги слушам сите посебно ако ме држат в раце.

Токму затоа мама одвај најде време да ги запише овие од мене диктирани редови па да ви ги испрати, по тато. Таа еве како што и навестува насловов, мора да седи дома и верувајте не и е досадно. Добро не дека е до толку заглавена, некогаш и успева да ми се искрадне на саат два и тогаш леле леле само да ја видите кога ќе се наконти, абе ко кој знае кај да оди ... демек не знајме ние Охрид кај е...ама аку нека си го мами умот, а пак да не спомнувам кога излегуваме заедно ...абе и се чини и нема рамна меѓу мајките, а за бељата да е поголема и количката ни држи ниво (сега уште и беџови почнавме да и бесиме!!!).

Значи немој многу многу да се грижите, ние сме си супер; мама ме обожава, и се гледа во очите кога ми пее (некоја странска за заспивање Wild is the wind или така нешто беше, има и други ама оваа ептен ја форсира, не е лоша...) и кога ме дотерува (понекогаш вистина не ме разбира кога и викам дека ми е неудобно) и кога мисли дека никој друг освен неа не знае што е најдобро за мене (па се кара со сите), а тато е супер, за него немам коментар, изненадува!

Па ете јас не знам што друго да ви се пофалам, тоа е тоа, секојдневие, некогаш весело некогаш плачливо, таков е животот во шпикозни, а и незнам зошто би барале повеќе од мене, та јас сум само бебе, а сите знаеме повеќето бебиња што би ви кажале, едно агууу и тоа ако имате среќа.

А сега поздрав.