Сега е веќе касно. Ај ќе се обидам утре вечер да ти одговорам, да направам концепт.
Еве имав намера на компјутерот да работев, нешто од Електрониката, ама го изгубив времето во филозофскиве расправии, во претходната тема :)

.. наликува на учебник за средно училиште, НО со едно големо НО, може да послужи како основа за понатамошното навлегување во тајните на филозофијата.

Механицизмот е Стар Трек, Дијалектиката е Скорсезе, Објективниот идеализам е Матрикс, а Субјективниот Чаплин.

Еве ги моите поделби, четирите линии во историја и филозофија на физика

1. Наивен материјализам на Талес
2. Типичен материјализам на Демокрит
3. Објективен идеализам на Аристотел
4. Субјективен идеализам на Парменид и Платон

овие четири линии во историја и филозофија на физика се развиваат од антика логички и дијалектички парарелно до најнови векови,

Во целата историја и филозофија на развојот на физиката и природните науки, општествените науки и општествените ствари постојат два табори и страни и тоа таборот и страната на материјализмот и таборот и страната на идеализмот.
На тој начин имаме четири линии во историја и филозофија на физика. тие се
1. Наивен материјализам со претставници: Талес, Анаксимандар, Анаксимен во античко време, а во модерно време главно во минатиот 19 ти век: Бихнер, Молешот, Фогт.
2. Типичен материјализам на Демокрит, Коперник, Галилеј, Њутон, Кулон, Ампер, Гаус, Фехнер, Фон Нојман, Вебер, Келвин.
3. Објективен идеализам на Аристотел, Птоломеј, Декарт, Хајгенс, Фарадеј, Максвел, Лоренц, Ајнштајн.
4. субјективен идеализам на Парменид, Платон, Зенон елеецот во античко време, а во модерно време Хјум, Беркли, Мах, Освалд, Авенариус.
Од овие четири линии на развој во историја и филозофија на физика на Талес, Демокрит, Аристотел и Парменид и Платон две линии се водечки и тоа линијата на Демокрит, Коперник, Њутон, Ампер, Гаус и Келвин која линија е прекината во средината на 19 ти век со извесни остатоци и елементи во 20 ти век до Келвин и втората водечка линија на Аристотел, Птоломеј, Декарт, Фарадеј, Максвел, Лоренц и Ајнштајн која линија од средината на 19 ти век и целиот 20 ти век постојано и непрекинато се развива.

Кај материјализмот имаме принцип на полно и празно, дискретно и континуално, простор и тела, кинематика и динамика, еволуција и револуција а во однос на општествени науки социјално и класно, држава и организација, епоха и цивилизација. При тоа концептот на Демокрит е концепт на филозофија и динамика на честици и сили, простор и статика, геометрија и кинематика, динамика и виша динамика. При тоа имаме однос на сила, структура, состав и својства при кое во физика односот е од сила кон својства на супстанцата и материјата, а во хемија од својства кон сила.
Концептот и филозофијата на Демокрит, Коперник, Њутон и Ампер е во однос на состојбата на еден однос на честици, кинематика, силова динамика и револуција.

Кај идеализмот имаме принцип на само полно, континуално, еволуција и така идеализмот е лишен од спротивности, односно спротивни парови. Односно ја признаваат само едната страна на работите. Пример: добро, верност, доверба, вистина, љубов, но не го признаваат и спротивниот пар како: лошо, неверност, недоверба, лага, омраза, празно, дискретно, револуционерно. Не го признаваат спротивниот пар, затоа што направиле заедничка релација, или да се изразам погрубо, соживот на двете компоненти од парот, па од тука и нивната премиса дека природата се плаши од дискретни скокови.
Аристотел истакнува материја, форма, причина и цел, а целата работа е смислата на нештата во знаење и општеството. При тоа за материјата има прва и втора материја, супстанца и оформена движечка материја што не значи дека е на страната на материјализмот, бидејќи во однос на чистата и прва форма, првата од сите први причини и крајната цел на сите крајни цели гледа во Господ. Кај материјализмот примерен е човекот и човековата активност во природата и општеството преку динамичко негово посматрање.

Кај субјективните идеалисти имаме финеси при конзервативно реакционерни елементи на непризнавање на супстанцата за која сметаат дека е идеја изведена од индивидуалната личност, субјектот и Господ. Некои како Парменид и Зенон елеецот не признаваат движење, а наместо објективната и апсолутната вистина изведуваат субјективна и релативна вистина, а апсолутната вистина ја изведуваат од идејата и Господ.

И што може да се рече за ваквата поделба: линијата на идеализмот и линијата на материјализмот. Линијата на идеализмот цело време е развивана, за да во последно време не дозволува да се развива спротивниот пар, линијата на материјализмот, затоа што во спротивно, самата ќе се негира, како што реков претходно, идеализмот не признава спротивности. Дијалектичкиот материјализам секогаш појавите ги посматра во спротивен пар, и тоа е таа движечка сила да работите се движат и менуваат. Идеалистите секогаш тражат примери да ја негираат материјата, односно објективноста. Па од тука е и примерот на Сељачиште со сликата и јаболкото, дека сликата, односно јаболкото, односно материјата, односно објективното, ќе избледее и ќе исчезне. Но, овде се работи за реалност, а не и за некоја објективност. И тука во изразувањето се употребуваат софизми и паралогизми, кои искази привидно изгледаат точни, но всушност се лажни. Односно се однесува на логичка грешка заснована на јазична конфузија. Или да цитирам: Овој вид логички грешки е еквивокацијата кај која еден ист збор или израз се употребува во ист закључок во две различни значења. Па значи ги имаме овие два исказа:
1. Сликата и јаболкото ќе исчезнат со текот на времето
2. Материјалистите меѓутоа тврдат дека материјата е неуништива.
Закључок: Материјалистите не се во право
Грешката што е направена во ваквото закључување е земањето на терминот: „материја“ во две различни значења. Во првата премиса се зборува за материјата во физичка смисла, т. е за масата. Во втората премиса се говори за материјата во филозофска смисла, како објективна вистина што постои во просторот и времето, независно од човечката свест. Материјата во втората премиса е поширок поим и тој во себе ја вклучува и масата и материјата, па не може да се збори за дематеријализација, туку за преминување на една форма на материјата во друга. Бојата и линиите на јаболкото ќе преминат во друга боја, да речеме бела и нема да се појави контраст за да нашето око ја забележи таа промена, а цртежот на јаболкото ќе остане, и така не може да се земе во овој случај субјектот да дава оцена за исчезнување на материјата. Објективно цртежот ќе остане и понатаму само во друга форма.

Веќе ми е жал што ја отворив темата, Драгане. Филозофијата не претставува можност секој, просто, да тропа што сака, како што изгледа ја сфаќаш ти. Во знак на протест што Платон и понатаму го нарекуваш субејтивен идеалист, ги молам надлежните да ја затворат темава.

А со толку љубов пишував. :-(

Демагогија и ренесанса. :)

Овде да дадам коментар на дискутантот сељачиште од пред 8 дена, затоа што коментарот ќе биде долг.

После осум дена од каде да почнам да коментирам. Како прво не треба така да збориш за мене дека не разбирам некои поими кои ги кажувам. Имам завршено постдипломски студии од технички науки и немој да мислиш дека сум далеку од техничките поими. А филозофија сум читал, повеќе марксистичка литература и таа е вистинското решение на работите.

Второ сум забележал дека си етранжерист (немој да мислиш дека не го разбирам тој збор). Тоа значи дека претерано се воодушевуваш на странските филозофи, научници и го сфаќаш нивниот збор како догма. Како еднаш за секогаш речено. Тоа го закључив во темите што ги испраќаш на форумот, и тоа препишано дословце, тоа што го кажувале тие странци. Ништо нема твој спротивен коментар. Тоа значи дека го прифаќаш, на странците, нивниот збор како нешто непроменливо и лишено од спротивност. А бидејќи јас секогаш се стремам да ја најдам таа спротивност во нивното учење, ти се буниш. Па тоа е таа дијалектика. Да ја наоѓаш спротивноста, ама објективната, а не како ќе ти текне изразена преку чувствата. Па тоа е и материјализмот, да се збори за објективноста на работите. Па така кога ќе се јави македонец, како јас, да давам свои коментари, со мои зборови, твојот етранжеризам не ти дозволува еден македонец да се истакне, омаловажувајќи го.

За дијалектиката сум зборел на мојата ВЕБ страна на Интернет, давајќи примери, и така повторно не може да збориш дека не ја разбирам. Се е дијалектика, дуализам, во пар од спротивности. И така да ги разбираме работите во нашиот живот. Постојат и добри и лоши работи. Тие што не ја признаваат дијалектиката, гледаат животот да го идеализираат, и да владее само едната страна од тој дуализам. Па така некои знаат само за добро во животот, а некои во животот гледаат само лошо, а не и добри работи. Објективно гледано животот се состои и од добри и од лоши работи. Животот треба да се состои од разумност, но и од чувствителност. И од храброст, но и од страшливост, од помнење, но и од заборавање, од амбициозност но и од неамбициозност (во однос на разни цели), да си добар, но и да си лош (во зависност од околностите).

Со промените што ги направија во Социјалистичките земји, направија да целиот наш живот се состои само од чувствителност. Да се однесуваш како што ти кажува срцето. Ама не е се така. Треба и разумност на секоја постапка, да се антиципира. Практично и тоа сум го вкусил, кога срцето тражела некоја постапка, ама не сум ја и антиципирал таа постапка, преку разумноста, и ете ти ја грешката. Социјализмот беше општество на разумност, без да се истакнуваат многу чувствата. Вистинското решение е дуалност на чувствата и разумност, или да работат како еден флип флоп, како што постои во електрониката таков склоп за електричните сигнали. Инаку ваквата успоредба ја имам дадено во линк на мојата ВЕБ страна на интернет, со наслов флип флоп.
Тоа се тие противречности кои треба да владејат кај секој човек.
Во врска со разумноста и чувствителноста дека треба такви да ги сфатиме во нашиот живот, како дуализам, најсвеж пример ни се демонстрациите во светот од муслиманите. Западниот принцип е е слободата и изразување на чувствителнота со бришење на трагата на разумноста, па од тука може тие да се изразуваат како што им налага срцето, значи да објавуваат и карикатури за нешто недозволено. Во Данскиот весник да владееше тој дуализам слобода на чувствата, но и разумност немаше да бидне таа грешка. Зад секоја слобода на срцето, како што реков треба да се антиципира и постапката преку разумноста која треба да постои за да не се прават грешки. А на запад се гледа да се елеминира разумноста, за сметка на слободата на чувствата. А како што реков чувствата и разумноста треба да дејствуваат како флип флоп.

И уште да ти објаснам за поимот премиса, кои заедно со зборовите дијалектика, материјализам, идеализам беше сигурен дека не им го знам значењето. Премисата во логиката е тврдење за некој исказ. Така кога се даваат две премиси, тогаш автоматски се закључува за некоја работа. А денеска во говорот и во убедувањето многу се употребуваат премисите, кога треба да убедиш некого во нешто, и тоа најчесто преку сугестиите. Пример беше со моето објаснување на материјализмот и објективноста во почетокот на темава, во примерот за сликата. Или најнов пример изведен од твоите коментари, со цел да се изведе погрешен закључок.
Прва премиса: Драган објаснува некои работи
Втора премиса: Сељачиште врз основа на огромната прочитана странска литература тврди дека Драган лупета глупости
Закључок: Бидејќи референцата е странската литература, во право е дискутантот сељачиште.
Значи или свесно или несвесно работиш на моето дискредитирање со употреба на софизми и логички грешки засновани на јазична конфузија. Едно е да се збори така, ама објективноста е друга, не е така како што го сугерираш закључокот. Затоа што моето учење се засновува на дијалектичкиот материјализам, кое учење е забрането, а не на некое друго учење кое слободно може да се најде насекаде. Вистината не е во мнозинството писатели и книги напишани. Понекогаш вистината е и во малцинството. Одличен пример за тоа е учењето на Галилео Галилеј или на Џордано Бруно во врска со хелиоцентричниот систем и кои учења долго време беа забранети, и беа во малцинство, за да после толку века беа тие рехабилитирани, со исправност на нивното учење.

Што иде следното, за да те демантирам.
Мене никој не ме излажал дека се разбирам во филозофски теми. Едно време ти се воодушевуваше на моите закључоци и како паметам рече дека ќе направиш збир од моте мисли и ќе ги објавиш, ако не мислеше спротивното, простачки кажано, на заебанција. Се воодушевуваше порано дека кажував нешто спротивно на оноа што е кажано и сме се навикнале да го слушаме. Значи сум рушел догми.

Во врска со радио емисиите. Немој така еднострано да збориш дека гости во радиоемисиите биле секакви. Колку паметам имаше и значајни гости. Како што паметам гостуваше во една од емисиите и професор од ПМФ, мислам беше физичарот Гершановски. Па така јас тогаш како слушател не бев лаик, како што сакаш да кажеш дека сите слушатели се лаици. А и плус водителите на емисиите гледаа гости да им бидат еминентни личности. А мене ме повикаа да гостувам во емисиите заради интересните мои коментари за одредени теми, преку телефонските јавувања на слушателите.

Во врска за темата простор - време, да тоа е Advanced тема, но тоа не значи дека не ја разбирам, и не е така, не ги разбирам основните поими. Од каде таквите коментари за мене со омаловажување? Ќе се обидам да ја дадам темата простор - време и на Интернет, и со математички и физички изрази. Не е се во тоа што го зборел Ајнштајн.

Понатаму, тоа што го објаснуваше за самиот себе кога си бил првооделенец, и што асоцираш за мене како јас сум првооделенец, знај дека јас сум возрасен и сериозен човек, со завршен факултет и завршени магистерски студии а не првооделенец.

Па така се надевам дека ТИ научи сега од моиве коментари. Твоите претходни изложувања беа во функција да се запечатат некои тврдења што ги опишуваше, како апсолутни точни а моите изложувања се лажни и лупетање глупости како ти што велиш. Ама не е така, објективно гледано.

Еве ти одговорив и фер е што ти одговорив и што потрошив повеќе од два саата во осмислувањето на мојот одговор.
И така продолжуваме.