Кои сме тоа „ние“? :)

Според мое мислење, смислата на животот не е да се здружат доброто и лошото, како што е и филозофија на масоните, да се избрише разумот и да владејат само чувствата, да се препуштиме на некоја апсолутна слобода и се да се сведе на сензибилитетот. Каде нема да владеејат причинско последичните настани. Ќе постои причината, ама на таа причина нема да има последица. Се што ќе направиме, ќе направиме без лоша последица. Ако се направи лоша последица, тоа би било поради постоењето на разумот. Така јас им ја разбирам таа масонска филозофија. Ама, тоа води кон еден идеален свет, а кога ќе видиме сепак светот е објективен и природата со своите природни закони е таа што ограничува во таа апсолутна слобода. Или со други зборови, светот е бинарен, се состои од спротивности, и не можеме така да речеме дека владее само доброто или владее само лошото. И доброто и лошото настапуваат во пар. Се знае на пример ако јадеме расипана храна, тоа ќе се одрази на нашето здравје и со помош на разумот, нема друг пат да се осмелиме да пробаме расипана храна, што ќе дејствува на нашето здравје. Или познато е дека има многу артикли сомнителни кои се и канцерозни, и со помош на нашиот разум, ќе ги одбегнуваме таквите материи.
Ама приказната е оваа, дали лошото се појавува поради постоењето на доброто, или лошото се појавува поради непостоењето на доброто. Да го земеме како на пример најновата појава птичјиот грип. Според мое мислење, ако се размисли појавата од филозофска гледна точка, болеста се појавила поради непостоењето на доброто. Тоа му доаѓа како, ако посееш лошо семе, не може да ожнееш и добар плод, ќе се ожнее само лош плод. Само со добро посејано семе, може да се очекува и добар плод. Е сега што е и смисолот на животот. Според мое мислење, смисолот се состои уште во првобитната приказна кога Адам и Ева биле истерани од рајот. Причината била да го осознаат и постоењето на лошото, а тое е можно само со постоењето на разумот. А во рајот не постои разумот, а тоа и цел на масоните, со сила да го елиминираат разумот, а штом разумот е елеминиран, тогаш вештачки ќе се чувствуваме дека сме во рајот. И тогаш повторно ќе ја направиме истата грешка како Адам и Ева, кога повторно не ќе бидеме свесни на псотоењето на лошото и ете ти пак повторно казна од Господ, односно во овој случај природата, кога ќе не казнува заради нашата неспособност да го забележуваме лошото. Ама сега доаѓа и нашата умешност да разликуваме лошо од добро, и да не згрешиме кога ќе се обидеме преку разумот да го разликуваме лошото од доброто. Бидејќи како што велеле некои антички филозофи, разумот е само сретство на ѓаволот за да грешиме преку разумот, а сето тоа е поради тоа што немаме доволно информации за работите и така се базираме на некои претходни искуства, и во тој случај разумот настапува на сцена. И кога ќе се види повторно доаѓаме на почетокот кога може да се згреши и со помош на разумот. И сето тоа што се базираме на таа бинарност, разумот и чувствата. Прашањето е дали можеме да ја заобиколиме таа бинарност, или како на англиски би се изразил да направиме bypass и да ги игнорираме и разумот и чувствата, да најдеме некое ново решение и преку тоа решение да се вратиме во првобитниот рај, а тоа е и смисолот на животот, враќањето на првобитниот рај.

Еден прекрасно типичен пример на newage bullcrap. Или што се вика, уште ве лажат тоа комунистите.

Природната смисла на животот е да оставиме поколение со што појака генетска структура!

Смисла е многу веројатно погрешен збор за она на кое се мисли. Бар за мене. Ако се работи за причина, тогаш не гледам зашто би се барала. Ако се работи за цел - целта е јасна и неибежна. Ако се работи за упатство, тогаш многу е лесно да се чуствуваш избезумен особено ако упатството се однесува на користење на нешто замислено а не реално. ".. да оставиме поколение со што појака генетска структура." е дел од "реалното".

Според мене би требало прашањето да биде зошто постоиме и која е целта на нашата егзистенција во свемирот ?

Ако кажеме дека вселената е Windows, а Земјата е некоја апликација, тогаш луѓето би биле вирус.

Замјата е заразена, а природата е во фаза на исработка на антивирусен програм кој цела апликација ќе ја избрише или преинсталира.

Смислата на животот би била еволуција од вирус во повисок ранг на софтвер, некој кој за промена не би предизвикувал крашови на системот. Прашањето е колку сме ние способни сами да се препрограмираме, за да бидеме компактибилни.

Животот нема смисла. Сите еден ден ќе умреме. И земјата на која живееме еден ден ќе ја снема. И сонцето ќе згасне.. така што, цело тоа филозофирање за некакви повисоки цели, прогрес, поколенија, нема врска. Животот може да има само моментална смисла- овде и сега. Инаку нема смисла... не сме ни први ни последни во оваа вселена и не треба да си придаваме никакво значење. Кога би знаеле што е вселената и како функционира можда и би знаеле што е смислата на животот. Вака, немаме појма.