Communication Breakdown

Инициран од еден конфликтен микро-пример од мојот блог Panta Rei, но и од многу повеќе примери чиј сведок сум веќе подолго време, решив да напишам збор-два за мојата лична перцепција на различните начини на кои меѓусебно комуницираат, еве да поедноставам, паметните и глупавите. Знам дека од почеток правам две груби грешки уште во премисата, но сакам само да ја упростам терминологијата и полесно да дојдам до содржината. Грешките во премисата се: а) тешко се повлекува јасна граница меѓу паметен и глупав, па затоа јас ќе изберам да ги искористам овие два термина за да означам релативно лабави множества, кои дури можат меѓусебе и да се пресекуваат во некоја област. И б) втората грешка е што влегувам во генерализација, што веднаш создава логички лизгав терен, и заклучок кој тешко ќе се одбрани.

Нејсе, кога ова е кажано така како што е кажано во воведот, а и уште ако додадам дека и не планирам да „бранам“ заклучок, туку како што на почеток кажав, да презентирам една моја лична (субјективна) перцепција (а не теорија), се надевам тоа да ги покрие „сивите“ зони на логичка и содржинска неиздржливост кои не можев да ги избегнам без да напишам текст трипати поголем, занимавајќи се претежно со објаснување на премисата. Толку за премисата и терминологијата, да одиме понатаму, бидејќи и мене ми здосади „втемелувањето“ на темата.

За што се работи? Постои една суптилна, но можеби суштинска (и понекогаш иритирачка) разлика во начинот на кој меѓусебно комуницираат паметните и глупавите луѓе. Да одиме со ред, по малку за двете множества...

Паметен човек, земено како еден воопштен и непрецизно нафрлен термин, има карактеристика (меѓу другото) постојано да се стреми кон нови знаења и информации. Овој перманентен стремеж предизвикува клучна промена во неговото однесување и карактер, особено кога се работи за доаѓањето до тие информации. Да го издвојам токму примерот кој мене во овој случај ми е тема - што прави паметен (па и воспитан, ако сакаш) човек кога ќе се судри со информација или нечие туѓо мислење кои се РАЗЛИЧНИ од неговите? Па, ништо посебно... Ладнокрвно се соочува со аргументите, пласирајќи ги своите и анализирајќи ги аргументите на „противникот“. Зависно од неговото знаење во областа, но и комуникациските вештини, на крај ќе има три можни случаи: убедил, го убедиле, или секој си останал на своето (бидејќи дури и да се работи за две страни чиј интелект перфектно функционира, сепак има прашања кои остануваат без заеднички одговор). И, горе-долу, приказната завршува. Со мала (суптилна) забелешка: независно од исходот, нашиот дискутант е задоволен, бидејќи разменил или добил нови знаења, што е дел од неговиот трудољубив и за знаење љубопитен карактер, како што спомнав малку погоре. Значи, кај паметниот човек, „ситуацијата ни е чиста“ и тука немам што да забележам.

Глупавиот човек, од друга страна, има една друга карактеристика: како резултат на неговата фрустрација, предизвикана од неговата инфериорност (во конкретниов случај, интелектуална инфериорност), тој постојано има потреба да се брани од другите на некаков начин, главно скривајќи ја токму својата инфериорност од тие кои можат „да го разобличат“. Што точно крие глупавиот? Главно, две работи: својот намален капацитет за логичко расудување и (почесто) недостатокот на податоци, кој му пречи успешно да дебатира на некоја тема. И повторно, до тука немам никаква забелешка, бидејќи тоа е нормална работа, имајќи предвид дека луѓето се различни, но и дека не е чудно еден човек да ја заштитува својата социјална позиција.

Е па тогаш, каде е проблемот?

Проблемот е токму во НАЧИНОТ на кој глупавиот човек ги соочува аргументите, и тоа е она што го прави РАЗЛИЧЕН и ИРИТИРАЧКИ за дебатирање. Имено, глупавиот најчесто користи два метода за „соочување на аргументите“: 1) навредува, пцуе, клоца, каса и мава боксови додека другиот не падне, и 2) меѓу навредите упорно повторува како тоа што другиот го кажал нема никаква врска и дека е чиста глупост, но реално не давајќи ниеден факт или аргумент со кои би ја зацврстил или одбранил својата позиција.

Па сега, ајде ако глупав и глупав дебатираат, нека им е, тоа на некој начин и си го заслужиле со својата животна незаинтересираност да го употребат мозокот правилно, но тешко паметниот кога ќе се фати во ваква дебатна мрежа. Ниту ќе му се даде шанса да го презентира својот поглед, ниту некој ќе му ја цени толеранцијата, ниту ќе може да му објасни на глупавиот на колку различни фрекфенции комуницираат, а ниту пак ќе може да се откачи од спиралата.

Сметам дека иритирачкиот начин на дебатирање на глупавиот доаѓа, покрај од ограничениот мозочен капацитет да се увидат релациите и фактите во темата, и покрај целта која ја објаснав погоре (да се заштити себеси од разобличување), и во карактеристиката на глупавиот да НЕ се интересира вистински да дојде до точниот одговор, или да го зголеми своето знаење со некој нов податок. Впрочем, тој цел живот и бил таков, тоа и е една од причините зошто е глупав!

(Однапред простете за генерализацијата, за не баш најсјајниот избор на терминологијата, за Ничеистичкото безмалку вулгарно инсистирање за јазично и содржинско лаконство во интерес на јасноста, па и за тоа што луѓето сеуште водат војни и се требат меѓусебе.)

Led Zeppelin
Communication Breakdown

Hey, girl, stop what you’re doin’!
Hey, girl, you’ll drive me to ruin.
I don’t know what it is that I like about you,
But I like it a lot.
Won’t let me hold you,
Let me feel your lovin’ charms.

*communication breakdown,
It’s always the same,
I’m having a nervous breakdown,
Drive me insane!

Hey, girl, I got something I think you ought to know.
Hey, babe, I wanna tell you that I love you so.
I wanna hold you in my arms, yeah!
I’m never gonna let you go,
’cause I like your charms.
* chorus
I want you to love me all night...
* chorus
I want you to love me all night
I want you to love me
I want you to love...yeah! I want you to love!