Комунизмот (социјализмот) несомнено највлијателен на овие простори последниве
децении створи една одбивност кон истиот, која прерасна во идеализам сам
по себе. Врз база на несовршеноста на тој систем се изградија еден куп идеологии
кој понатаму прераснаа и во политички платформи и во засебни филозофии. Нема
збор... претходниот систем не чинеше. Затоа и го сменивме. Во себе социјализмот
носеше големи атрибути на диктатура и тоа беше единствениот начин да преживее.
Во тоа за некој солидно време се случуваа (случувале) многу неправди врз луѓе
кои единствена гешка им било што различно мислат. Социјализмот ги донесе и „голи
оток“, „утката кај сремски наместо кај солунски фронт“, најверојатно и тој систем
го уби „Ченто“. Тој систем донесе и уште многу други утки кои до ден денес како
последици ни се влечат за грб. Она што тој систем го остави како најштетно според
мене се АНТИКОМУНИСТИТЕ. Тоа е колективитет чија големина не е за занемарување
а единствената идеологија им е формирана врз база на омразата на комунизмот.
Некои одговори на моите поранешни текстови, како и други коментари кои ги имам
читано по разно разни форуми ме натераа да го напишам овој текст.
„Од комунистите се полоши само антикомунистите“ - Ѓорѓе Маријановиќ.
Ова изјава од овој реноминиран професор по кривично право уште на времето ме
заинтригира и ме насочи во разрешување на некој дилеми кој што ми стоеа така
нерешени во главата. Дека комунизмот како општество не чини веќе е беспредметно
да се коментира. Тоа е веќе потврдено многу пати и нашите носталгии кон некој
убави доживувања од тоа време се само носталгични емоции и ништо друго.
Тој систем е зад нас и верувам дека никој реално не го посакува назад. Мене
во моментов ме интересира една филозофија, идеологија која што се појави како
продукт на одбивноста од комунизмот. Врз база на траумите и комлексите
создадени во поранешниот систем се оформи една идеологија на антикомунизам.
Тоа се случи во сите поранешни републики (преку Шешељ, Туџман) на Југославија
па и пошироко (Жерновски, Лукашенко, Илиеску) итн. Таа идеологија поради својата
квантитативност прерасна во политичка опција која се понуди во сите транзициони
земји. Проблемот на таа идеологија сепак останува во суштината. Многу е тешко
да оформиш реална, долгорочна, стратешка идеологија врз база на омраза на некоја
претходно. Нужно е при таква определба траумите да те однесат во погрешна радикализација.
Тоа нормално се случи и кај нас.
На почеток тоа беа несмасни обиди да се постигнат политички поени врз база
на национализам и шовинизам. Од кога тоа доби реален политички кредибилитет
кај народот (што е најчудно), од идеологија прерасна во политичка опција.
Нашата десница драги багра пациенти е формирана врз база на антикомунизам.
Никако другачие неможам да ги сватам оние луѓе кои без никакво реално образложение
(а ни корист) ги бранат срањата која што оваа десница на власт ги прави.
Мора да сте ги приметиле. Тоа се луѓе кои на секоја критика искажана притив
оваа десна власт ви одговораат како вие сте комунисти и Југоносталгичари и предавници.
Воопшто не ги интересира конструктивноста на вашата критика, нити па дека таа
воопшто нема врска со општественото уредување. А бе ние збориме за лоповлук....
крадење, бесправно богатење.... не тие упорно „ти си комуњар од таму ти е тоа“
или па „а што комуњарите бољи да не беа“ Најомилен збор им е србокомуњар. Не
дека мене не би ми пречел некој таков доколку постои. Мене ми пречи што сите
што не се согласуваат со оваа власт се влезени во кошот на србокомуњари. Сите
тие се предавници!!!. Страшна е траумата формирана врз база на омраза. Овие
луѓе не се малку. Тоа еден колективитет формиран врз база на погрешна идеологија...
тој колективитет е формиран врз база на омраза кон комунизмот. Нешто
слично како што и комунизмот (барем кај нас) беше формиран врз база на антифашизам.
Мнгоу е лошо кога животниот порив произлегува од омраза кон нешто.
„Антикомунистите сакаат да бидат како комунистите“ - ове
е веќе моја констатација. Многу е нормално а и по сите правила на психоанализа
потврдено дека секогаш човекот би сакал да се замени со оној кој што го мрази.
Така на антикомунистите им пречат слободните медиуми (некој ги нарекуваат и
предавнички), им пречат различни мислења, им пречи слободниот ум. Секоја проба
да се биде различен од нив завршува со тешка осуда на предавник. Предавници
се А1, Денес, Утрински весник, Фрчко, најверојатно и ја, најверојатно и ти што
читаш а ова ти делува реално....итн. Многу слично со комунистите. Замисли колку
они посакуваат да ја имаат моќта на комунистите кои на времето ги контролираа
сите медиуми и кога по нивна желба се менуваа уредници новинари, па и се затвараа
цели медиуми. Сите срања кои комунизмот ги имаше антикомунзмот ги удвои. Партиски
луѓе во администрација. Исплакнати веќе патетични државни медиуми. Тотална нелојалност
на пазарната економија (партиски фирми - својствени само за комунизмот).
Арогантност на политичарите и нивен однос како ние да постоиме заради нив а
не обратно. Централно одлучување ... Се се тоа карактеристики на еден систем
кои овие луѓе го замразија и нормално сега сакаат да го освојат. Дури и локациите
на кои што некогашните комуњари биле по „заслуга“
сместувани (ВОДНО) сега е преплавена од новите дечки кои нели треба да
ги иритира тоа место. Сега таму се покажува силата на новите према поранешните.
Сега антикомунистите го задоволуваат своето напнато либидо градејќи куќи
на местото на комунистите. Поголеми од комунистите. Сега антикомунистите ја
доживуваат својата кулминација станувајки она што комунистите беа а и повеќе
од тоа. Сега тие се ЗАСЛУЖНИ!!!.
На Македонија неспорно и требаше раскрстување со комунизмот. Тоа само по себе
носи многу реформи и промени како во системот, така и во моралните вредности
на луѓето. Тоа е многу тешко... Некој рече „првите сто години се проблем
а после не е лесно“. Ние раскрстивем со комунизмот, велговме во оваа јебана
транзиција и трпиме разно разни истрауматизирани типови да не учат разно разни
глупости. Нас не ни требаат ни комунисти ни антикомунисти. Никому
тие не требаат. Нас ни требаат реформисти. Нас ни треба некој што ќе
не пренесе преку оваа транзиција е ќе ни го покаже патот кон една друга идеологија.
Идеологија базирана врз база на индивидуалните вредности. Не врз база
на омраза. Такви луѓе има во оваа држава. Ги има дури и во овие две опции што
ни се нудат (Никола Груевски, Никола Поповски). Ги има многу и надвор од овие
опции. Ги има и неактивирани воопшто во политика. Нас ни фали само колективна
политичка воља и свест за она што ни е потребно. Потоа политиката по своите
чудни патишта ќе ја канализира таа наша потеба.
Последни коментари