Ги изгубил, па ги нашол, жити све Па уште наљбољи до сеа. Среќа нивна е што има идиоти кои им купуваат цд-ња.

Иначе кој има emule:
ed2k://|file|U2.-.How.To.Dismantle.An.Atomic.Bomb.-.2004.-.Mp3-VBRkbps.-.EMG.-.www.elitemusic.net.rar|76721657|FBC2C2F6673CEF4878929185CC09AA73|/

Kakvo smaranje covece....od pocetok do kraj!

Ne sum bil nikoas golem fan na U2, ali mora da imas respekt prema bend sto nekoas izdal albumi kao sto se "war", "boy", "october". "the unforgettable fire" i "The Joshua Tree"...moze tuka da se dodadat i "achtung baby", "zooropa" i "pop" kao sosema pristojni albumi u koi sto U2 (citaj Bono) svesno izbegaa od Amerikanskata pop-kultura i se zanimavaa so nesto sto ke gi doblizi i do publikata u Evropa (kaj so u megjuvreme ekspanzija dozivea elektronskata muzika)....ali poslednite dva albumi se apsolutno degutantni i bez potreba si ja potkopuvaat starata slava....dojdoa tivko, vlegoa u legenda, ali trebase da si otidat kao bea na vrvot, sea e veke kasno...

Па дечко јас колку што знам У2 се бенд од ирска и како сите ирци имигрираа во УСА (на врху своје славе (димитров)). така да никад они не избегале од амиричката култура него попримија од неа со тоа што решија да живеат таму. мене ми скурчија после џошуа трии. едно те исто цел живот. исто ми скурчија и депеш мод, и ред други а ме мрзи да се сетам кои се...

нема везе

Dobro znaes, od Irska se, ali zvukot im licese na se osim na bend od Irska, ili od Velika Britanija, kako sakas! (kako na primer legendarnite Smiths-i, Stone Roses na prviot album, Radiohed i buljuk drugi)....mislam deka se razbirame sea, taka? Tekstovite na U2 im bea u sklad so momentalnata sostojba u Irska (razorena od gradjanska vojna u 70 i 80 godini), a muzikata u sklad so zelba za osvojuvanje na najgolemiot muzicki pazar na svet (citaj US)...posle Joshua Tree sto i kako, veke rekov....

U2 – How To Dismantle An Atomic Bomb
(Interscope)
***

Штом ќе го слушнете „Vertigo“, првиот сингл од новата Ју Ту плоча, ви станува јасно дека групата конечно раскрстила со флертувањето со електрониката кое беше карактеристичано за сите нивни изданија од „Achtung Baby“ до претпоследниот албум „All That You Can’t Leave Behind“. Тоа, само по себе, не мора да е лоша работа, особено што се работи за група која си изгради репутација на еден од најцврстите рок бендови во историјата и која зад себе има албуми од типот на „War“, своевидни учебници за тоа како треба да звучи ангажирана рок музика. Но, на „How To Dismantle An Atomic Bomb“ недостасуваат продукциските трикови со кои се создаваше атмосферичност и доза на мистерија во нивниот звук. Сега Ју Ту звучат остро, симплифицирано, речиси искалкулирано рокерски. Никој не може да го оспори извонредно самоувереното свирење на Еџ (The Edge), ниту убедливоста на Боно (Bono) во новите текстови. Сепак, недостасува мудроста во пристапот од претходниот албум. Враќањето кон рок корените може да се направи и помалку тенденциозно. На крајот на краиштата, албумот е работен со редовната студиска екипа, со тоа што овој пат Стив Лиливајт (Steve Lillywhite) е потпишан како главен продуцент на проектот, а Брајан Ино (Brian Eno) и Дениел Леноа (Daniel Lanois) како дополнителни продуценти. Не ми е јасно како професионалци од нивниот калибар успеале да влезат во клишето на симплифицирање на звукот, соголувајќи го претерано со намера да ја потенцираат рокерската искреност, но притоа ампутирајќи го заштитниот знак на групата - синематичноста на нивниот звук. Изгледа дека лекцијата со неуспехот на „Pop“ (кога претерувањата, но од друг вид доведоа до најлошиот момент во кариерата на групата) е заборавена и можеби е време за нејзино повторување. Далеку од тоа дека „How To Dismantle An Atomic Bomb“ е лош албум. Тој има и несекојдневно моќни моменти, како нежната „Sometimes You Can't Make It on Your Own“ или длабоката „Love and Peace“. Но, Ју Ту самите наметнаа далеку повисоки критериуми кои нивната публика очекува да ги следат на секоја своја објава.