Штотуку сум се разбудил, цигарата ми гори, на њинампот пичи некоја ствар исполнета со сонце и позитивна енергија (слично како Julls на Гоа). ми се смени песната момент.... е.
И така како Што полека го пијам кафенцето така мојот крвен притисок расте, и мојата свест се повеќе се јавува на виделина. Ми текнува све што имам во предвид, што ќе правам. Леле господе боже, па што ако е нова година? и што се среда ко среда само што ко за беља се погодила на 31. во град не сакам да припарам каква калакурница е таму, башка паломи, балони, петарди, украси, дедо мразовци на надувување, надувани, пијани...
Градот убав се претвори во огромна институција на правење пари пред празници (како и цел свет).
додека ја седам дома, со мислатаљ на работите што ги имам в џеб, со списокот на ствари кои треба да ги направиме вечер, и луѓето кои треба ад ги посетиме од сабајле, ако ни текне тоа...
Епа. Седам со полу празана шоља нес, пакетче Маиз, Родео Лајт, мојот крсх упаљач што го ашкам 3 години кој некако не се распаднал.
Што ќе се деси вечер, како ќе изгледам вечер и дали ќе се претераме (хехехехехе, се прашува ли вакви свари).
Чекам да дојде негде 18,30 и ми дојде девојчето, и почињамо...
Луѓе еве и едно прашање, да не осамне малиот ми момент на инспирација (расказчево ми): Каква ви беше 2003?
Мене ми беше па 75% кон позитивната насовка, се десија некои големи пресвртници во неа...
Вторитот текст од расказот утре, може и прекутре зашто, мислам знаете...
Последни коментари