" Јуху, здраво"- извика смоката, пред Игорче да си ја наполни устата со неколку такви, а воедно и да ужива во тоа. Веднаш потоа замолчи. Се најде во нова средина. Беше влажно, топло и црвено. Прво се зачуди, па се исплаши, а потоа веќе немаше храброст да прави било што, сети само мирис на нешто што луѓето го викаа паста за заби, пред да биде сомелена. Така неславно заврши краткотрајниот живот на малата, премногу амбициозна смока.

А, беше пресна. Се испржи само пред неколку дена во една претерано чиста просторија, па се возеше по една лента, па ја затворија во некаква си кеса. Од краткиот разговор со присутните кои личеа една на друга, се охрабри, мислејќи дека за неа се предодредени големи дела. Одвај чекаше да излезе од тоа загушливо место, а кога конечно тоа се случи, немаше време ни да помисли во каква каша се најде.

Јеби га, "недостатокот што беше премлада, не доби шанса да го поправи, пополека, по многу години".

Таков е животов, понекогаш...