секогас со вас радио вмро макеоднија

кој за вас емитува македонска музика

радио вмро и радио шат

http://www.vmro-makedonija.wb3.de

http://www.vmroradio.wb3.de

http://www.vmro-radio.wb3.de

Иритирачкиот звук на алармот ме разбуди. Со едно отворено око проверувам каде сум. Истиот ѕид, истиот прозор. Истото парче небо оградено со згради и гранки кои го сечат. Мрзеливо станав.
Го пробав кафето, немаше вкус, го пробав тостот, ниту шунката ниту кашкавалот не ме мотивираа да продолжам да јадам, па тука заврши мојот појадок. Станав се облеков набрзина и трчајќи влегов во автобусот.
Обичен пролетен ден. Свеж воздух ми ги полнеше градите а сонцето срамежливо се појави на хоризонтот. Следната автобуска станица беше пред паркот. Без некаква причина се симнав од автобусот и тргнав накај паркот. Се јавив на работа дека денес нема да одам. Ја раскопчав кошулата и зедов длабок здив, ми годеше. Шетав како да знам каде одам, ама само се преправав. Видов ливада која сонцето само што почна да ја открива, па ми изгледаше важно да го гледам тој чин. Легнав и зјапав во небото, обидувајќи се да најдам поврзаност помеѓу облаците, зошто и како се движат. Уживав во безредието на облаците и топлината на сонцето.

Се случи пред неколку дена. Вторникот вечерта. Како оттогаш да поминал еден месец. Немам дупки во памтењето, скоро и да не пиев, повеќе се временски криви – моменти траеја со часови, цели денови, потоа бордо темнина со мирис на омекнувач и секс. Уште ја осеќам, до толку ми беше досадно.

Забавата заврши доцна, околу 3. Вечна седенка со вечните лица, досадни. Останавме со Анка и Станка, тројцата, почнаа повторно да го тупат по којзнае кај пат слабостите и глупостите на „другите“. Кончено осетив малку тишина, и двете ги подмешнуваа чашите, небаре вежбаат ватерполо со мушички. Анка пак закука како никој не ја сака. Стана да си оди, а мене ме мрзеше со прст да мрднам дека надвор ладно, а знаев дека оваа ќе ме тера да и помагам да раскрева, па палев цигара една за друга, чекав да и се приспие да не се малтретирам и да си одам. Стално праам така. Стандард финта.

Сите ние луѓево сме различни, но меѓу нас има и некои што се многу поразлични од другите. Мнозинството „нормални“ луѓе најчесто забораваат на оние кои што не се такви, на оние што се хендикепирани. Да се потсетиме на нив барем денеска, на Светскиот ден на хендикепираните.